Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2012

Short short story #005


Χρόνια δραπετεύαμε απ' αυτό που είμασταν
Για να καταλήξουμε σε αυτό που γίναμε
Χουάν Χοσέ Μιγιάς

Short short story #004

Διδακτορική διατριβή, σελίδα 3:
Στους Δασκάλους μου
με πρώτους τους γονείς μου

Πίσω μας το Mobile House

Το ακόλουθο βρέθηκε σε κάτι παλιές σημειώσεις. "Πίσω από ένα πακέτο τσιγάρα" θα μπορούσα να ισχυριστώ και να γίνω επικίνδυνα γλυκανάλατος, αλλά όχι, σε ένα απλό κομμάτι χαρτί ήταν, και μάλιστα ούτε καν κιτρινισμένο.

Γραμμένο στα μέσα της δεκαετίας του '80, στη διάρκεια μιας φοιτητικής επίσκεψης Σαββατοκύριακου στη Θεσσαλονίκη.

To Mobile House ήταν ένα διώροφο με μουσική indie, πατάρι, και στυλάτες γκόμενες. Στην οδό Ανθέων.

Το σχεδίασμα διατηρεί νομίζω (ελπίζω) ένα κάποιο βαθμό λυρισμού· και κυρίως καταθέτει αισιοδοξία για το αύριο, την οποία πού να τη βρεις σήμερα -σήμερα, που έφτασε εκείνο το αύριο.


Πίσω μας το Mobile House
Άνεμος φουσκώνει τα σακάκια μας
Αλκοόλ διαστέλλει τους κροτάφους μας
Η νύστα παραιτείται μπρος στην κατάφαση της ζωής

Καβάλα σ' ένα συννεφένιο ροκ εν ρολ όνειρο
Διασχίζω διαβάσεις πεζών
Προσπερνώντας τη νύχτα

Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2012

Short short story #003

Χαϊδεύοντας με τον αντίχειρα την οθόνη του κινητού, είπε για κείνη: "Μου έστειλε μια φωτογραφία με τα εσώρουχα, χωρίς τα εσώρουχα". Δεν μου την έδειξε.

Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

Jack Kerouac: Lonesome Traveller (1962)


Κι αυτή ήταν η πελατεία του Λαϊκού (μουνο)τριχοεστιατόριου που έτρωγα τα πρωινά με τα τρία αυγά με ξερή φρυγανιά και κουάκερ, ένα μικρό πιατάκι και αραιό καφέ από μπουγαδόνερο, κι όλα αυτά για να γλιτώσω δεκατέσσερα σεντς, έτσι ώστε να το σημειώσω στο μπλοκάκι μου και να αποδείξω ότι μπορούσα να ζήσω άνετα στην Αμερική δουλεύοντας εφτά μέρες τη βδομάδα και βγάζοντας εξακόσια το μήνα, και μπορούσα να ζήσω με λιγότερα από δεκαεφτά τη βδομάδα με νοίκι τεσσεράμισι, εντάξει, μόνο που έπρεπε να ξοδεύω εφτά για να τρώω και να κοιμάμαι στην άλλη άκρη της διαδρομής μου, προτιμούσα πάντως να κοιμάμαι τζάμπα και άβολα στη σκευοφόρο, το πρωινό των είκοσι έξι σεντς ήταν η περηφάνεια μου κι αυτός ο απίθανος μισότρελος σερβιτόρος που σου πέταγε το φαί είχε ένα ψόφιο, ντόμπρο βλέμμα σαν τις ηρωίδες των βιβλίων του Στάινμπεκ το '30. Στο φούρνο δούλευε ψύχραιμα ένας Κινέζος που 'μοιαζε πρεζάκιας με μια πραγματική κάλτσα στα μαλλιά, λες και τον είχανε πλακώσει στο ξύλο στην αρχή της Κομέρσιαλ πριν χτίσουν το Φέρο Μπίλντινγκ, αλλά ξέχασα ότι ήμασταν στα 1952, ονειρευόμουνα ότι ήταν 1860, η εποχή του χρυσού, κι όταν έβρεχε ένιωθες ότι το πίσω δωμάτιο ήταν γεμάτο καράβια.
Τζακ Κέρουακ - "Μοναχικός Ταξιδιώτης" (1962)
Μετάφραση Γιώργος Τασσόπουλος

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Χρόνης Μίσσιος (1930-2012)

«Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται»


Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Ο συγγραφέας του «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς» άφησε την τελευταία του πνοή σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο της Αθήνας, ενώ «πάλεψε» με τον καρκίνο αρκετά χρόνια.
Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε το 1930 στην Καβάλα. Οργανώθηκε νωρίς στην Αριστερά και στην περίοδο της Κατοχής πήρε μέρος στην Αντίσταση. Το 1947 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο και ακολούθως βρέθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μέχρι το 1962. Με την απελευθέρωσή του οργανώθηκε στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, στην οποία υπήρξε στέλεχος. Συνιδρυτής του ΠΑΜ μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967, συνελήφθη και φυλακίστηκε μέχρι το 1973.
Εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1985 με το βιβλίο του «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς» και επιβλήθηκε στην συνείδηση της κριτικής και του κοινού. Ακολούθησε το αυτοβιογραφικό πεζογράφημα Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε; (1988) και τα μυθιστορήματα Τα κεραμίδια στάζουν (1991), Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι (1996), Ντομάτα με γεύση μπανάνας (2001). Ο Χρόνης Μίσσιος για πολλά χρόνια ζούσε ως «κοσμοκαλόγερος» στο Καπανδρίτι. 

The Animals: "It's My Life"

hard world to get a break in



"It's My Life" is a song written by Brill Building songwriters Roger Atkins and Carl D'Errico. The song was originally performed by British rock band the Animals, who released it as a single in October 1965 and was one of three songs that the Animals recorded by Brill Building songwriters.

Lyrics:
It's a hard world to get a break in
All the good things have been taken
But girl there are ways
To make certain things pay
Though I'm dressed in these rags
I'll wear sable
Someday
Hear what I say
I'm gonna ride the serpent
No more time spent
Sweatin' rent
Hear my command
I'm breakin' loose
It ain't no use
Holdin' me down
Stick around

But baby, but baby
Remember, remember
It's my life and I'll do what I want
It's my mind and I'll think what I want
Show me I'm wrong, hurt me sometime
But some day, I'll treat you real fine

There'll be women and their fortunes
Who just want to mother orphans
Are you gonna cry
When I'm squeezing them dry?
Taking all I can get
No regrets
When I
Openly lie (ha)
And live on their money
Believe me honey
That money
Can you believe?
I ain't no Saint
No complaints
So girl throw out
Any doubt

And baby, and baby
Remember, remember
It's my life and I'll do what I want
It's my mind and I'll think what I want
Show me I'm wrong, hurt me sometime
But some day, I'll treat you real fine

It's my life and I'll do what I want
Don't push me
It's my mind and I'll think what I want
It's my life
It's my life and I'll do what I want
And I can do what I want
It's my mind and I'll think what I want
You can't tell me
It's my life and I'll do what I want