Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

Avishai Cohen Trio: "Remembering"

Πλήρες.
Περιττεύουν άλλα λόγια.


Είναι η περίπτωση που νοιώθεις τη μουσική να σε τιμά. Περίπτωση μια ανάμεσα στις μύριες, αλλά τέτοια που να δικαιώνει, και να αποζημιώνει, κάθε κόπο· και που να σε κάνει να ξανακυλάς στην "αρρώστεια" πάνω που νόμιζες (φοβόσουν) ότι θεραπεύτηκες.
"Η μόνη ασθένεια που δεν σε κάνει να νοσταλγείς την υγεία" είχε γράψει ο Παπαγιώργης για το μεθύσι στο "Περι Μέθης". Σωστό, αλλά όχι η μόνη.

Για την ιστορία:
Ο Avishai Cohen είναι μπασίστας ισραηλιτικής καταγωγής, γνωστός τόσο για την προσωπική του καριέρα όσο και για τη συνεργασία του με τον Chick Corea στο σύνολο Origin.
Στο έργο του παρουσιάζει μια φιλόδοξη, σε βάθος επεξεργασμένη όσο και εντυπωσιακή πρόταση για το κύριο ρεύμα της jazz του 21ου αιώνα. Η εκτεταμένη ηχητική παλέτα των συνθέσεών του ενσωματώνει σε μια ήδη εκλεκτική περί αρμονίας και πολυρρυθμίας αίσθηση, ανατολίτικες κλίμακες, σεφαραδίτικες μελωδίες, λάτιν ρυθμούς και blues φόρμες, δημιουργώντας ένα νέο "λεξιλόγιο" για τη σύγχρονη jazz.

Τρίτη 26 Ιουνίου 2012

2012 Downbeat Critics Poll Winners


60th ANNUAL DOWNBEAT CRITICS POLL WINNERS

Hall of Fame: Paul Motian
Veterans Committee Hall of Fame: Gene Ammons and Sonny Stitt
 
Jazz Artist: Vijay Iyer
Jazz Album: Vijay Iyer Trio, Accelerando (ACT)
Historical Album: Miles Davis Quintet, Live In Europe 1967: The Bootleg Series, Vol. 1 (Columbia/Legacy)
Jazz Group: Vijay Iyer Trio
Big Band: Maria Schneider Orchestra
Trumpet: Ambrose Akinmusire
Trombone: Wycliffe Gordon
Soprano Saxophone: Branford Marsalis
Alto Saxophone: Rudresh Mahanthappa
Tenor Saxophone: Sonny Rollins
Baritone Saxophone: Gary Smulyan
Clarinet: Anat Cohen
Flute: Nicole Mitchell
Piano: Vijay Iyer
Keyboard: Herbie Hancock
Organ: Joey DeFrancesco
Guitar: Bill Frisell
Bass: Christian McBride
Electric Bass: Christian McBride
Violin: Regina Carter
Drums: Jack DeJohnette
Vibes: Bobby Hutcherson
Percussion: Zakir Hussain
Miscellaneous Instrument: Béla Fleck (banjo)
Male Vocalist: Kurt Elling
Female Vocalist: Cassandra Wilson
Composer: Maria Schneider
Arranger: Maria Schneider
Record Label: ECM
Producer: Manfred Eicher
Blues Artist or Group: Dr. John
Blues Album: Otis Taylor, Otis Taylor’s Contraband (Telarc)
Beyond Artist or Group: Robert Glasper Experiment
Beyond Album: Robert Glasper Experiment, Black Radio (Blue Note)

RISING STAR WINNERS
Rising Star Jazz Artist: Robert Glasper
Rising Star Jazz Group: Robert Glasper Trio
Rising Star Big Band: Darcy James Argue’s Secret Society
Rising Star Trumpet: Avishai Cohen
Rising Star Trombone: Josh Roseman
Rising Star Soprano Saxophone: Marcus Strickland
Rising Star Alto Saxophone: David Binney
Rising Star Tenor Saxophone: Anat Cohen
Rising Star Baritone Saxophone: Greg Tardy
Rising Star Clarinet: Evan Christopher
Rising Star Flute: Jamie Baum
Rising Star Piano: Robert Glasper
Rising Star Keyboard: Hiromi
Rising Star Organ: Mike LeDonne
Rising Star Guitar: Julian Lage
Rising Star Bass: Linda Oh
Rising Star Electric Bass: Derrick Hodge
Rising Star Violin: Jason Kao Hwang
Rising Star Drums: Marcus Gilmore
Rising Star Vibes: Chris Dingman
Rising Star Percussion: Dan Weiss
Rising Star Miscellaneous Instrument: Gary Versace (accordion)
Rising Star Male Vocalist: Giacomo Gates
Rising Star Female Vocalist: René Marie
Rising Star Composer: Vijay Iyer
Rising Star Arranger: John Hollenbeck
Rising Star Producer: Jeff Gauthier

Τετάρτη 30 Μαΐου 2012

Μετάλιο της Ελευθερίας από τον Obama στον Bob Dylan

Είναι παραπάνω από "μια ακόμα διάκριση". Υποδηλώνει τη σημασία που αποδίδεται στον πολιτισμό, στις μεγάλες προσωπικότητες της "αμερικανικής μουσικής" όπως λέει σε ένα σημείο ο Obama. Ο οποίος, σημειωτέον, την προσφώνησή του δεν τη διαβάζει, την έχει μελετήσει και την έχει αποστηθίσει -όπως κάποιος που πραγματικά πιστεύει στην αξία και στη σημασία εκείνου που λέει και κάνει.

Μπράβο στον Bob, μπράβο και στην πατρίδα του, που, με όλες τις αντιφάσεις και τα τρωτά της, ξέρει να εμψυχώνει τους πολίτες της και να ανταμοίβει τους επιφανείς.

Και στα δικά μας, με χρόνια με καιρούς.

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

The Kinks - All Day And All Of The Night

Ποιός είναι ο ελάχιστος απαιτούμενος χρόνος για να περάσεις στη ροκ εν ρολ αιωνιότητα;

Ας επιχειρήσουμε μια πρώτη προσέγγιση με τα 2 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα του "All Day and All of the Night" των Kinks. Μια πραγματική επιτομή του βρετανικού cool των 1960s· αρχέτυπος πυρήνας του ερωτικού pop τραγουδιού: με τους στίχους να μη νοιάζονται να πουν ο,τιδήποτε παραπάνω από το απαραίτητο, και με τη μουσική να κοχλάζει.

Σηκώνω το ποτήρι στην υγειά του Ray Davies.


I'm not content to be with you in the daytime
Girl I want to be with you all of the time
The only time I feel alright is by your side
Girl I want to be with you all of the time all day and all of the night
All day and all of the night
All day and all of the night
I believe that you and me last forever
Oh yea all day and nighttime yours, leave me never
The only time I feel alright is by your side
Girl I want to be with you all of the time all day and all of the night

All day and all of the night
All day and all of the night

I believe that you and me last forever
Oh yea all day and nighttime yours, leave me never
The only time I feel alright is by your side
Girl I want to be with you all of the time all day and all of the night
All day and all of the night
All day and all of the night
All day and all of the night

Τετάρτη 25 Απριλίου 2012

Johnny Cash: Hurt


Εδώ βρέθηκα τυχαία.
Ήταν δυο κλικ μακριά από το βίντεο του "Leaving On A Jet Plane".

Το έβαλα να παίξει αφενός λόγω Johnny Cash, και αφετέρου από περιέργεια για τα... 41 εκατομμύρια views.

Η διαδρομή του Cash κατά την τελευταία δεκαετία της ζωής του είναι από μόνη της ένα σύγχρονο rock 'n' roll παραμύθι (πχ δες http://entertainment.in.gr/html/ent/307/ent.38307.asp), το οποίο εδώ γνωρίζει μια κορύφωση.

Ένα τραγούδι για την αλήθεια και το ψέμα της ζωής, ειπωμένο από τη σκοπιά της δύσης της.

Προσωπικά δεδομένα: 
(α) Ο στίχος "my empire of dirt" απαξίωσε δια μιας την ως έργο ζωής θησαυρισμένη δισκοθήκη μου, και όποιο άλλο υλικό βαρίδι σισύφεια σέρνω.
(β) Μετά το 2:53 έκλαψα.

Τρίτη 24 Απριλίου 2012

Spiritualized: Sweet Heart Sweet Light (Fat Possum)

Έβδομο άλμπουμ σε είκοσι χρόνια δράσης για τους Spiritualized ή, ορθότερα, για τον κιθαρίστα, τραγουδιστή και συνθέτη Jason Pierce και τη διαρκώς ανανεούμενη ομάδα μουσικών που τον συνοδεύουν.

 Ηχογραφημένο κατά κύριο λόγο στο οικιακό στούντιο του Pierce στο Λονδίνο (με την προσθήκη εγχόρδων και χορωδίας στο Ρέικιαβικ και στο Λός Άντζελες) το “Sweet Heart, Sweet Light” δεν αποκλίνει από τις βασικές αρχές τραγουδοποιίας στις οποίες ο Pierce έχει κατασταλάξει ήδη από το 1997 και το “Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space”, τρίτο άλμπουμ των  Spiritualized και ένα από τα καλύτερα της δεκαετίας του 1990.

Το μενού περιλαμβάνει μουσική ευφυή και φιλόδοξη, με μινιμαλιστικά μοτίβα αλλά και περισσότερο επεξεργασμένα και συμπαγή ηχητικά κολάζ, επαναλαμβανόμενα μελωδικά ηχοτοπία που κάποτε φέρνουν στο νου την αυστηρότητα του krautrock (“Hey Jane”), απαιτητικές συνθέσεις με ψυχεδελικό space rock περίγραμμα (“Little Girl”), και αλλού με πολυεπίπεδη δομή και δραστικότερη αισθαντικότητα, δηλαδή με ισχυρά avant-garde διαπιστευτήρια αλλά και απεριόριστη εκτίμηση στην pop παράδοση των Beatles και των Beach Boys.

Ο Pierce προέρχεται από τους συζητημένους Spacemen 3 του τέλους των 1980s. Ενώ όμως με εκείνο το παλιό του γκρουπ απέτινε φόρο τιμής στους Suicide, τους Velvet Underground, τους Stooges, στο “Sweet Heart, Sweet Light” προτείνει μουσική που γεμίζει τα κενά ανάμεσα σε τέτοιες αναφορές, μη διστάζοντας να πειραματιστεί με ενορχηστρώσεις που θυμίζουν τον Burt Bacharach ή τον Elvis στο Μέμφις των 1970s, και με την ενσωμάτωση ύμνων από χορωδίες gospel (“So Long you Pretty Thing”), σαξόφωνων σε free-jazz ταραχή (“I Am What I Am”, γραμμένο από κοινού με τον Dr. John, με ερμηνείες των Evan Parker και Tony Bevan), και εγχόρδων (“Too Late”).


Δευτέρα 16 Απριλίου 2012

John Denver: Leaving On A Jet Plane


Μόλις είδα το "Guard" του John Michael McDonald με πρωταγωνιστή τον Brendan Gleeson, για τον οποίο μάλιστα έχω να δηλώσω ότι μου μοιάζει εμφανισιακά (κι αν πιστεύετε ότι δεν είμαι και τόσο χοντρός, δώστε μου 2-3 χρονάκια και τα ξαναλέμε).

Το τραγούδι αυτό έπαιξε στους τίτλους του τέλους· δεν θυμάμαι άλλο κινηματογραφικό φινάλε που να διεκδικεί με όμοια απαιτητικό τρόπο τις δάφνες του ηρωικού και ταυτόχρονα του αντιηρωικού.

Πραγματικά με συνεπήρε το "Leaving On A Jet Plane". Μιλάω για την εκτέλεση τη συγκεκριμένη, γιατί υπάρχει και μια άλλη του Denver, πιο αργή, καθώς επίσης αρκετές διασκευές, με πιο γνωστή εκείνη των Peter, Paul and Mary.

One hell of a song. Αδύνατον να μην ανασύρει αναμνήσεις σε τεχνικολόρ.
(Σιγά μη σας πω τις δικές μου).

...so kiss me, and smile for me...

Ήταν 1969 όταν έγινε η ηχογράφηση αυτή. Κόβοντας, κυριολεκτικά, το νήμα του τερματισμού για τα αθώα και ανέμελα 60s τής -σκανδαλωδώς ευνοημένης, τώρα που το σκέφτομαι (αν και όχι τόσο, όσο η δική μας)- μεταπολεμικής γενιάς των baby-boomers.

Δε νυστάζω, τι άλλο να βάλω να δω...
Μα φυσικά! Το "Big Chill" του Kasdan!