Σάββατο 9 Μαρτίου 2013

Cesaria Evora: Bia Lulucha

Δεν ξέρω πώς τη θυμήθηκα απόψε. Μάλλον εκείνη είπε να 'ρθει· έτσι όπως αποφασίζουν -και επιβάλλουν- ανώτερες από μας δυνάμεις.

Είναι στ' αλήθεια ακαταμάχητη. Ή μάλλον, δίχως υπερθετικά ή καν επίθετα: απλά Είναι.

Μια δύναμη της Φύσης. Και μάλιστα εσωτερική, που αναβλύζει από τα σωθικά. Όχι από κείνες τις φωνακλάδικες, τις φασαριόζικες, τις άκου-με-που-σου-λέω.
Αλλά μια άκου-με-γιατί-δεν -μπορείς-να-κάνεις-αλλιώς.

Είχα διαβάσει μια κριτική που ως μεγαλύτερο ατού της ερμηνείας της Cesaria Evora αναγνώριζε το ότι  είναι ταυτόχρονα μελαγχολική και παρηγορητική. Κι έτσι ακριβώς είναι· όπως δεν το έχει πετύχει ποτέ καμιά άλλη, κανένας άλλος.

Το -παραδοσιακό, με μοντέρνο ρυθμικό πανωφόρι- "Bia Lulucha" είναι από το πρώτο άλμπουμ της "La Diva Aux Pieds Nus" (1988), όταν ήταν ακόμα μια αναδυόμενη μαύρη Αφροδίτη, μια "ξυπόλητη ντίβα" από το νησιωτικό σύμπλεγμα του Πράσινου Ακρωτηρίου, και πριν γίνει το τριτοκοσμικό φαινόμενο "μισή γραφική νέγρα / μισή καθηλωτική chanteuse" που γάζωνε με ρίγη το L' Olympia.

Εκείνο που με τρελαίνει με την Cesaria Evora, εκείνο που κουνάει αυθάδικα το δαχτυλάκι του και αναιρεί κάθε τι που μου δίδαξαν ή που από μόνος έμαθα για τη μουσική, είναι η απόλυτη απουσία καταβολής ερμηνευτικής προσπάθειας. Λες και το τραγούδι δεν είναι κάτι που οφείλω, που πρέπει να αναδείξω, αλλά κάτι που έχω προ πολλού χωνέψει και αφομοιώσει κι όταν έρθει η ώρα, σαν έτοιμος από καιρό, απλά αφήνω την ύπαρξή μου όλη να το ακτινοβολήσει· με το μόνο άξιο τρόπο.

Κι ο τρόπος είναι αυτός:




Ω μικρή μου Bia Lulucha
ξύπνα και δες
τον αγαπημένο σου να φεύγει
Είμαι εγώ που αφήνω γεια
για τα νησιά Fogo και Brava
Ω μικρή μου, που εσύ είσαι το μόνο μου στήριγμα
το μόνο μου όνειρο
η μόνη μου αγάπη

Τι κρίμα να μη φοράω καπέλο, αυτή τη στιγμή, την πιο πρέπουσα απ' όλες τις στιγμές, να το βγάλω και να υποκλιθώ.


Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

Short short story #007

Μυριάδες τραγούδια μετά, καταλήγω πως περισσότερο αγάπησα τους τραγουδιστές που δεν μπορούσαν να τραγουδήσουν.




 http://entertainment.in.gr/html/ent/983/ent.38983.asp

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2012

Short short story #005


Χρόνια δραπετεύαμε απ' αυτό που είμασταν
Για να καταλήξουμε σε αυτό που γίναμε
Χουάν Χοσέ Μιγιάς

Short short story #004

Διδακτορική διατριβή, σελίδα 3:
Στους Δασκάλους μου
με πρώτους τους γονείς μου

Πίσω μας το Mobile House

Το ακόλουθο βρέθηκε σε κάτι παλιές σημειώσεις. "Πίσω από ένα πακέτο τσιγάρα" θα μπορούσα να ισχυριστώ και να γίνω επικίνδυνα γλυκανάλατος, αλλά όχι, σε ένα απλό κομμάτι χαρτί ήταν, και μάλιστα ούτε καν κιτρινισμένο.

Γραμμένο στα μέσα της δεκαετίας του '80, στη διάρκεια μιας φοιτητικής επίσκεψης Σαββατοκύριακου στη Θεσσαλονίκη.

To Mobile House ήταν ένα διώροφο με μουσική indie, πατάρι, και στυλάτες γκόμενες. Στην οδό Ανθέων.

Το σχεδίασμα διατηρεί νομίζω (ελπίζω) ένα κάποιο βαθμό λυρισμού· και κυρίως καταθέτει αισιοδοξία για το αύριο, την οποία πού να τη βρεις σήμερα -σήμερα, που έφτασε εκείνο το αύριο.


Πίσω μας το Mobile House
Άνεμος φουσκώνει τα σακάκια μας
Αλκοόλ διαστέλλει τους κροτάφους μας
Η νύστα παραιτείται μπρος στην κατάφαση της ζωής

Καβάλα σ' ένα συννεφένιο ροκ εν ρολ όνειρο
Διασχίζω διαβάσεις πεζών
Προσπερνώντας τη νύχτα