Στο ένατο άλμπουμ της καριέρας του ο 47άχρονος Νεοϋορκέζος ερμηνευτής και τραγουδοποιός παρουσιάζει μια συλλογή δεκαέξι νέων τραγουδιών που μένουν πιστά στο ιδιαίτερο ηχητικό του προφίλ: ένα ρετρό και σύγχρονο μαζί χαρμάνι από αναφορές στη soul του Stevie Wonder, στο funk των Sly & The Family Stone και των Funkadelic, και στο rock των Band Of Gypsys του Hendrix, υλοποιημένο, κατά το δυνατόν, με χρήση «πραγματικών» μουσικών οργάνων (σε αντιδιαστολή με τα ψηφιακά όργανα και τη χρήση Η/Υ).
Παιδί λευκού πατέρα και μαύρης μητέρας ο ίδιος, ο Kravitz αφιερώνει θεματικά το νέο του άλμπουμ σε μια σύγχρονη Αμερική την οποία οραματίζεται να προσπερνά τις φυλετικές διακρίσεις και να είναι αισιόδοξη και ευδιάθετη. «Ο Obama σίγουρα θα βάλει αυτό το άλμπουμ στο iPod του» έγραψε η Entertainment Weekly.
Στο εμπνευσμένο από το dub “Boongie Drop” συμμετέχει ο Jay-Z.
Η ηχογράφηση έγινε στις Μπαχάμες.
Ηχητικά τοπία σκοτεινά, αδιέξοδα· ρυθμοί –ή μήπως θα ‘πρεπε να πω θραύσματα ρυθμών;– ελλειπτικοί, πιο πολύ με βόμβους μοιάζουν και με αντηχήσεις, παρά με κάλεσμα σε οποιουδήποτε είδους χορό· φωνητικά-απαγγελίες έρρινα ή ρομποτικώς παραμορφωμένα, εστιασμένα στην ανάγκη της διήγησης κι όχι στο εκφραστικό δόσιμο του τραγουδιού: όλα αυτά σε ένα άλμπουμ που μοιάζει με σπουδή της ηλεκτρονικής μουσικής βασισμένη στο αρνητικό της φωτογραφίας της.
Εμπνευστής και δράστης του εγχειρήματος είναι ο David Lynch, ο γεννημένος το 1946 Αμερικανός σκηνοθέτης που έγινε διάσημος για την τηλεοπτική σειρά “Twin Peaks” (1990-1991) και τα φιλμ “Blue Velvet” (1986) και “Wild At Heart” (1990), καθώς επίσης για την εκκεντρικότητα της προσωπικότητάς του.
Το “Crazy Clown Time” είναι το πρώτο μουσικό του άλμπουμ, μια προσπάθεια προσωπική στα περισσότερα επίπεδα (φωνητικά, κιθάρα, σύνθεση, παραγωγή) με συμμετοχή της Karen O των Yeah Yeah Yeahs στα φωνητικά (“Pinky’s Dream”).
Προσεγγίστε με δικαιολογημένη περιέργεια αλλά και με προσοχή αυτή την ασυνήθιστη δημιουργία όπου ο Angelo Badalamenti τα πίνει στο ίδιο τραπέζι με τους Radiohead και τους Rammstein.
Ντεμπούτο άλμπουμ για το τετραμελές indie-rock σύνολο από το Μπρούκλιν που ήδη έχει γίνει γνωστό σε ένα περιορισμένο, προς το παρόν, κύκλο χάρη στο EP “Momo” που κυκλοφόρησε πέρυσι το καλοκαίρι και το οπτιμιστικό μουσικό βίντεο “Surrounded By Your Friends”.
Οι Yeasayer και οι MGMT έρχονται εύκολα στο νου ως συνοδοιπόροι των Hooray For Earth σε εκείνο που θα μπορούσε να ονομαστεί «αναβίωση» της βασισμένης στα συνθεσάιζερ pop της δεκαετίας του 1980, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά την επεξεργασμένη με εφέ αντήχησης φωνή του Noel Heroux και το ζευγάρωμα των γραμμών του μπάσου με τις μελωδίες των πληκτροφόρων οργάνων.
Πρόσθεσε πινελιές new wave (“Bring Us Closer Together”), reggae ρυθμούς (“True Loves”), πνευστά (“No Love”) και στο σύνολο έχεις ένα άλμπουμ και φρέσκο και σύνθετο και ποικίλο και ψυχαγωγικό.
Όπως άλλωστε και ο τίτλος του δηλώνει, το νέο άλμπουμ του Mike Scott και των Waterboys είναι αφιερωμένο στον Ιρλανδό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα W.B. Yates (1865-1939).
Οι Scott και Yates μοιράζονται πολλά περισσότερα από την κοινή εθνικότητα. Το έργο αμφοτέρων συνδυάζει τη ζωηρή μυθοπλασία με τις πολιτικές και κοινωνικές ανησυχίες. Ακόμα περισσότερο, επί του πρακτέου αποδεικνύεται ότι οι στίχοι του Yates, όπως μελοποιούνται στα 14 τραγούδια του “An Appointment With…”, ταιριάζουν γάντι με το ιδιαίτερο ερμηνευτικό στυλ του Scott.
Η συμπληρωματική αυτή καλλιτεχνική σχέση δεν είναι νέα· το 1988 ο Scott είχε συμπεριλάβει στο άλμπουμ των Waterboys “Fisherman’s Blues” το τραγούδι “The Stolen Child”, με στίχους του Yates, ενώ το 1993 μελοποίησε άλλο ένα ποίημα του βραβευμένου με Νόμπελ Ιρλανδού, το “Love And Death”, που συμπεριλήφθηκε στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ “Dream Harder”.
Από μουσική άποψη το νέο άλμπουμ μένει πιστό στην κελτική folk rock αισθητική που χαρακτηρίζει τον ήχο των Waterboys, εξερευνώντας τον κοινό τόπο που δυνητικά έχουν τα blues με την ιρλανδική παραδοσιακή μουσική και οι ηλεκτρικές μπαλάντες με τη χορευτική εξωστρέφεια (“Sweet Dancer”).
Οι ενορχηστρώσεις υπηρετούν τον καλλιτεχνικό στόχο αποτελεσματικά και χωρίς φλυαρία, ενώ η μόνη επιφύλαξη αφορά στα άχρωμα, στερούμενα πάθους συνοδευτικά φωνητικά της Katie Kim σε ορισμένα από τα τραγούδια.
Ο Martin Scorsese είναι γνωστός για την ιδιαίτερη σχέση του με τη rock μουσική. Φιλμ όπως το "The Last Waltz" (1977, καταγραφή της αποχαιρετιστήριας συναυλίας που έδωσαν οι The Band με καλεσμένους την αφρόκρεμα των μουσικών της τότε εποχής) και τα αφιερώματα στον Bob Dylan "No Direction Home" (2005) και στους Rolling Stones "Shine A LIght" (2008) κατέχουν μια περίοπτη θέση στην εργογραφία του.
Πρόσφατα, ο βραβευμένος με Όσκαρ Αμερικανός σκηνοθέτης ολοκλήρωσε ένα νέο κινηματογραφικό πόνημα εμπνευσμένο από ένα ακόμα μουσικό του ίνδαλμα, τον πρόωρα εκλιπόντα George Harrison, κιθαρίστα και τραγουδοποιό διάσημο τόσο για τη θητεία του στους θρυλικούς Beatles όσο και για την προσωπική του καριέρα. Τίτλος τού διάρκειας 3,5 ωρών φιλμ είναι "Living In The Material World", δανεισμένος από το ομότιτλο σόλο άλμπουμ του Harrison που κυκλοφόρησε το 1973.
Το γενναιόδωρο σε διάρκεια ντοκιμαντέρ έκανε πρεμιέρα στις 5 Οκτωβρίου στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο HBO και μια μόλις εβδομάδα μετά, καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, προβάλλεται ήδη σε αθηναϊκή αίθουσα (όσο να 'ναι τα έχει και τα καλά της η παγκοσμιοποίηση...).
Στη διάρθρωση της ταινίας και στην επιτυχία του τελικού αποτελέσματος σημαντική είναι η συνεισφορά της χήρας του Harrison, Olivia (η οποία επίσης συνυπογράφει την παραγωγή) και μιας πολυμελούς ομάδας από επώνυμους φίλους και συνεργάτες (τα δυο εν ζωή "Σκαθάρια" Paul McCartney και Ringo Starr, ο Eric Clapton, ο Phil Spector, ο Tom Petty, η Yoko Ono κ.ά.) οι οποίοι καταθέτουν μνήμες, εμπειρίες και κρίσεις από τη ζωή τους μαζί του.
Το οπτικό και ακουστικό υλικό είναι άφθονο, συχνά καταιγιστικό, αποτέλεσμα συστηματικής έρευνας από μια στρατιά συνεργατών σε όλα το διαθέσιμα αρχεία, συμπεριλαμβανόμενων προσωπικών μαγνητοσκοπήσεων του ίδιου του Harrison, που πλέον αποτελούν οικογενειακό κειμήλιο. Τις συνεντεύξεις τις κάνει όχι ο ίδιος ο Scorsese αλλά ο στενός συνεργάτης του Warren Zanes ενώ σημαντική είναι η βοήθεια που προσφέρει στο σκηνοθέτη και ο David Tedeschi, παραγωγός που συρράπτει και συνθέτει τα οπτικοακουστικά μέρη σε ένα λειτουργικό και συναφές "όλον".
Η εξέλιξη της δράσης παρακολουθεί την πορεία του Harrison ως καλλιτέχνη και διανοητή με ενότητα χρόνου, ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία. Χωρίζεται σε δυο μέρη.
Το πρώτο μέρος, με διάρκεια λίγο μεγαλύτερη από 90 λεπτά, καλύπτει το διάστημα της νεότητας και της θητείας στους Beatles. Παρατίθενται συνομιλίες με το γιό του Harrison, Dhani, και με το συνεργάτη του στην κινηματογραφική εταιρεία Handmade Films, Ray Cooper, φωτογραφίες από τα πρώτα βήματα των Beatles στο Αμβούργο, και ασφαλώς λάιβ μαγνητοσκοπήσεις των Beatles καθώς έφταναν στο απώγειο της καριέρας τους, όταν -κατά τη διαβόητη φράση του Lennon- έγιναν "διασημότεροι από το Χριστό". Επίσης έγιναν βαθύπλουτοι, πέρα από κάθε φαντασία. Όλα ωστόσο συνέβησαν τόσο γρήγορα που μέσα τους παρέμεναν βασανισμένα παιδιά. Σε μια τηλεοπτική συνέντευξη εκείνης της περιόδου ο Harrison δηλώνει: "Αποκτώντας χρήματα διαπιστώσαμε πως το χρήμα δεν δίνει απαντήσεις". Κι εκεί είναι η αφετηρία μιας αέναης εσωτερικής αναζήτησης που οδήγησε σε πειραματισμούς με τα ψυχωδηλωτικά, τις θρησκείες της Ανατολής, το διαλογισμό, την ινδική μουσική.
Το δεύτερο μέρος ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, λίγο πριν τη διάλυση των Beatles, και καλύπτει γεγονότα σημαντικά όσο τα προσωπικά άλμπουμ του Harrison, το κονσέρτο για το Μπαγκλαντές, τη συνεργασία με την κολεκτίβα των Monty Python, τη δολοφονία του Lennon το 1980, το σχηματισμό των Traveling Wilburys το 1988 (το «σούπερ γκρουπ» με μέλη τους Harrison, Bob Dylan, Jeff Lynne, Roy Orbison, Tom Petty και Jim Keltner) την επίθεση εναντίον του και τον τραυματισμό του με μαχαίρι το 1999, το θάνατό του από καρκίνο στις 29 Νοεμβρίου του 2001.
Ως ραχοκοκαλιά και συνεκτικός ιστός όλου του φιλμ λειτουργεί η αναζήτηση της πίστης και, στο τελευταίο μέρος της ζωής του Harrison, η προετοιμασία για το θάνατο και η συμφιλίωση με την ιδέα του ή, όπως ο ίδιος το έθετε, "η εξάσκηση για την αναχώρηση από το σώμα".
My my, hey hey
You know Greece is here to stay
It's better to burn out
Than to fade away
My my, hey hey.
Out of the euro and into the drachma
They give you this, but you pay for that
And once you're gone, you can never come back
When you're out of the euro and into the drachma.
Andreas is gone but he's not forgotten
This is the story of GAP & Benny
It's better to burn out than it is to rust
Andreas is gone but he's not forgotten.
Hey hey, my my
You know Greece can never die
There's more to the picture
Than meets the eye.
Hey hey, my my.
